25 χρόνια χωρίς τον Miles...

 Σαν σήμερα, 28 Σεπτεμβρίου του μακρινού πια 1991 ο Miles Davis έφευγε από κοντά μας. Στον Miles χρεώθηκε μια τριπλή αλλαγή στη δομή του μουσικού ύφους της τζαζ. Το μπι μπομπ της δεκαετίας του '50, το κουλ στα τέλη του 1950 και στις αρχές του 1960 και τέλος το φούζιον, η απάντηση της τζαζ στο ροκ στα τέλη του 1960, όλα αυτά έχουν άξιο εκπρόσωπο τον Miles. Άπειρα αυτά που θα έπρεπε να γράψουμε, καλύτερα όμως να ακούσετε πολλά από τα αθάνατα άλμπουμ του στον Jazzland Radio!

Αφιέρωμα στα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone (λίστα 2004)

Από εχθές μεταδίδουμε την αρχική λίστα των τραγουδιών που κατά το μακρινό πια 2004 θεωρήθηκαν από 172 μουσικούς και ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας ως τα 500 καλύτερα όλων των εποχών. Αν ακούσατε έστω λίγο αυτό το αφιέρωμα ή αν καθήσετε να ακούσετε από εδώ και πέρα θα διαπιστώσετε ότι πρόκειται για μια καθαρά αγγλοσαξωνική υπόθεση. Είναι οπωσδήποτε τραγούδια που αγαπήσαμε και αγαπάμε, αλλά η έκφραση "τα 500 καλύτερα όλων των εποχών" φαντάζει μάλλον υπερβολική. Για την ιστορία, η λίστα αναθεωρήθηκε το 2011, συμπεριλαμβάνοντας κάποια σημαντικά τραγούδια των 00's, χωρίς όμως να αλλάξει ριζικά την παραπάνω αντίληψη.

Μπορείτε να δείτε την λίστα εδώ.

A Time To Remember: Neil Young & Crazy Horse: Live Rust (Record 1 & 2)

Τον Ιούλιο και τον Νοέμβριο του 1979 ο Neil Young κυκλοφορεί δύο άλμπουμ παρόμοια αλλά όχι ίδια. Το "Rust Never Sleeps" και το "Live Rust", περιέχουν καινούργιες και παλιές συνθέσεις ενώ παντρεύουν την τεχνολογία των live ηχογραφήσεων με "πείραγμα" των ηχογραφήσεων αυτών στο στούντιο (overdubs). Στην πραγματικότητα πρόκειται για την κορύφωση μιας υπερδεκαετούς πορείας του Καναδού ρόκερ, αφού περιλαμβάνει και τα δύο πρόσωπα του ροκ, το ηλεκτρικό και το ακουστικό, προαναγγέλοντας το τέλος του και την μετάλλαξή του στα διάφορα είδη της δεκαετίας του 1980 και 1990. Στο περίφημο Hey Hey, My My (Into The Black) συνταιριάζει τις δύο εκφάνσεις του ροκ, το πανκ του Johnny Rotten και το κλασικό ροκ του King Elvis προλέγοντας την επερχόμενη απονέκρωση του ροκ και τις συνεχείς αναστάσεις του μέσω της επανεφεύρεσης του εαυτού του. Μια στιγμή που αξίζει να θυμώμαστε!